Yeşil hidrojenin geleceğin enerjisi olduğunu bilen Kerem, büyük bir sorumlulukla şantiyeye adımını attığında, bu projenin sadece teknik bir başarıdan ibaret olmadığının farkındaydı. Kerem’in asıl görevi, bu projeyi sadece mühendislik mükemmeliyetiyle değil, ekip ruhuyla gerçekleştirmekti. Ekibini “akış” durumuna sokmalı ve bu büyük başarıyı hep birlikte elde etmeliydiler.
Kerem, ekibiyle yaptığı ilk toplantıda gözlerinden gelen ışıkla vizyonunu paylaştı: “Bu proje, sadece bir yapı değil; dünyanın sürdürülebilir geleceği için attığımız büyük bir adım. Bu tesis, yenilenebilir enerjinin mihenk taşı olacak ve bizim burada bıraktığımız iz, tarihte derin bir yankı bulacak.” Bu sözler, sadece bir projenin amacını değil, herkesin kalbine dokunan bir misyonu özetliyordu. Artık burada sadece bir iş yapılmayacak, dünya için bir gelecek inşa edilecekti.
Projenin basıydı ve farklı disiplinlerden gelen mühendisler, teknikerler ve işçiler birbirlerine alışmakta zorluk çekiyor, bazıları projeye uyum sağlamakta güçlük yaşıyordu. Kerem, bu karışıklığın, büyük bir başarıyı inşa etmek için kaçınılmaz olduğunu biliyordu. Herkesin birbiriyle uyum içinde çalışabilmesi için önce güven inşa etmek gerekiyordu. Kerem, şantiyede açık kapı politikasını başlattı. Herkesin düşüncelerini, kaygılarını ve önerilerini rahatça dile getirebileceği bir kültür oluşturdu. Bu güven ortamı, ekibin her bir üyesinin kendini değerli hissetmesini ve projenin bir parçası olduğuna inanmasını sağladı.
Kerem’in bu süreçteki en büyük başarılarından biri, doğru insanı doğru yerde konumlandırmasıydı. Ekip üyelerinin güçlü yanlarını analiz etti, yeteneklerini ve kapasitelerini iyi değerlendirerek görev dağılımını ustalıkla yaptı. Bu sayede herkes, kendine verilen görevin hem sorumluluğunu hem de keyfini taşımaya başladı. İşler, ne fazla karmaşık ne de fazla basitti; her birey kendi sınırlarını zorlayacak ama başarma hissini de her an yaşayacak şekilde görevler üstleniyordu. Kerem, bu görev dağılımıyla ekibi sürekli motive etmeyi başardı.
Proje ilerledikçe, ekibin kendi içinde karar alma becerisi de arttı. Kerem, sadece talimat veren bir yönetici olmanın ötesine geçip, ekip üyelerinin kendi inisiyatiflerini kullanmalarına fırsat tanıdı. Her bireyin sorumluluğunu üstlendiği bir iş, daha anlamlı hale gelmişti. Bir sorunla karşılaşıldığında, önce herkes kendi çözüm önerilerini getiriyor, ardından bu öneriler üzerinde tartışmalar yapılarak en uygun yol bulunuyordu. Bu özgürlük, sadece ekibin işleyişini hızlandırmakla kalmadı; aynı zamanda herkese projenin bir parçası olduğunu ve katkısının önemli olduğunu hissettirdi.
Günler geçtikçe, şantiyede işlerin akışı hissedilir şekilde değişmeye başladı. Ekip, artık adeta aynı ritimde atan bir kalp gibi çalışıyordu. Herkes görevine odaklanmış, büyük bir motivasyonla ilerliyordu. Sorunlar çıktığında endişe değil, çözüm üretme heyecanı doğuyordu. Ekip, bu büyük zorluğu birlikte aşmanın keyfini yaşamaya başlamıştı. Artık zamanın nasıl geçtiğini fark etmeden çalışıyor, her yeni gün bir öncekinin üzerine koyarak ilerliyorlardı.
Sonunda, büyük gün geldi. Tesis tamamlandığında Kerem, ekibiyle birlikte büyük bir başarıyı kutladı. Bu, sadece bir inşaat projesi değildi; bu, birlikte başardıkları, dünyaya ve gelecek nesillere bıraktıkları bir mirastı. Kerem, ekibine dönüp gururla şunları söyledi: “Biz, sadece bir bina inşa etmedik. Gelecek nesillerin de faydalanacağı bir devrim gerçekleştirdik. Akışta olan bir ekip her şeyi başarabilir.”
Bu hikaye, Kerem’in liderliğinde sadece bir projenin değil, birbirine güvenen, motive olan ve kendi kendine yeten bir ekibin başarıya ulaşmasının hikayesiydi. Akışa geçmek, işlerin kolaylaşması değil, her bireyin kendini anlamlı hissettiği ve katkıda bulunduğu bir sürecin doğmasıydı.
LEAN & İNŞAAT 