Eskiden işler daha netti. Hedef konur, plan yapılır, adımlar uygulanırdı. Karar süreçleri yukarıdan aşağıya akar, değişimler daha öngörülebilirdi. Ama artık dünya düz bir yol değil, dalgalı bir deniz gibi… Rüzgârın ne zaman yön değiştireceğini kestirmek zor. Dalgalar yükseliyor, hava birden bozabiliyor. Eskiden geçerli olan yöntemler artık rotayı tutturmaya yetmiyor.
Böyle bir ortamda kaptan olmak sadece dümeni sıkıca tutmakla ilgili değil. Asıl mesele, değişen dengeyi hissedebilmekte. Çünkü bugünün lideri gemiyi sabit bir yolda yürütmeye değil, o dalgalarla birlikte sörf yapmaya davetli.
Bunun anlamı şu: Artık uzun vadeli planlardan çok, iyi bir yön duygusuna ihtiyacımız var. Haritalar hâlâ işe yarıyor ama yol boyunca defalarca güncellenmek zorunda. Ve bu yolda yalnız ilerlemek mümkün değil. Ekiplerin sesini duymak, onların da denge kurmasına alan açmak gerekiyor. Kararları sadece merkezde vermek, artık fazlasıyla yavaşlatıyor.
Bir liderin en önemli becerisi artık kontrol değil, akışla uyum kurma. Ekipler sadece işi yapan değil, yön bulan aktörler haline geldikçe güven artıyor, yaratıcılık çoğalıyor. Hatalar, cezalandırılması gereken şeyler değil; yeni öğrenme dalgalarının habercisi oluyor.
Teknoloji ise bu yeni yolculukta önemli bir yoldaş. Ama yönü sadece veriyle çizmek yeterli değil. Veriye bakarken insanı görebilen, empatiyi elden bırakmayan liderler fark yaratıyor. Çünkü pusula her zaman sadece rakamları değil, duyguları da göstermeli.
İçinde bulunduğumuz çağda liderlik, hâlâ rotaya sadık kalmaya çalışmak değil; her yeni dalgaya karşı yeniden denge bulmayı öğrenmek. Rüzgârı kontrol edemeyiz ama yelkeni ona göre ayarlayabiliriz.
Belki de en önemli fark tam burada: Eski liderlik yöneten olmaktı, yeni liderlik birlikte yön bulan olmak.
LEAN & İNŞAAT 